اولین یادداشت:
اوضاع روبراه است
همه چیز مرتب است... خانه ام مثل یک دسته گل مثل یک الماس می درخشد...همه چیز تمیز و پاک است... دیشب آخرین میهمان های جامانده از بازدیدهای نوروزی هم آمدند و رفتند... ظروف را باید سر جای اولشان بگذارم...پیش دستی ها... فنجان ها... کارد و چنگال ها... سرویس کریستال آجیل خوری ام که خیلی دوستش دارم... ظرف میوه خوری پایه بلند... و آن شیرینی خوری زیبا که هدیه یکی از دوستان قدیمی است و تنها سالی یکبار آن هم شب عید از توی بوفه در می آید؛ خود نمایی اش را می کند و تا سال دیگر می رود کنج آن بوفه جا خوش می کند... خانه ام زیبا شده است... بوی آجیل، شیرینی، میوه و چای داغ عطر هل دار همه جا پیچیده است...دلم نمی خواهد این روز ها تمام شود... اما چاره ای نیست...
از دیروز صبح کارهای روز مره آغاز شده است... رفتن به محل کار... تلفن های پیاپی... ایمیل های خبری... پیگیری اخبار و اتفاقات استان... تماس های مکرر... گرفتن مصاحبه و فکس هایی که از این اداره و آن نهاد می آید... و هنوز سال نو نیامده پیشنهاد های کاری و همکاری با این رسانه و آن مرکز... این یکی اما حس خوبی به من می دهد احساس می کنم که هنوز می توانم... به خودم امیدوارم ...
کلاس های دانشگاه تق و لق است... یکی آمده و یکی نیامده است... اساتید اما در هر شرایطی می آیند... حتی اگر سنگ از آسمان ببارد... و من به دلیل غیبت های زیاد باید بعد از تعطیلات عید در تمام کلاس ها حاضر باشم... پس می روم... حتی اگر سنگ از آسمان ببارد...
همسرم طبق معمول چمدانش را بسته و آماده رفتن است... امروز صبح علی الطلوع... اولین ماموریت کاری اش در سال جدید آغاز می شود... اینبار کمتر بی قراری می کنم... دیگر عادت کرده ام ...علتش را نمی دانم... شاید سرم گرم کار است...
اما خانه ام زیبا شده است... اوضاع روبراه است...
